there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but i’m too tough for him,
i say, stay in there, i’m not going
to let anybody see
you.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but i pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he’s
in there.

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but i’m too tough for him,
i say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
europe?

there’s a bluebird in my heart that
wants to get out
but i’m too clever, i only let him out
at night sometimes
when everybody’s asleep.
i say, i know that you’re there,
so don’t be
sad.
then i put him back,
but he’s singing a little
in there, i haven’t quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it’s nice enough to
make a man
weep, but i don’t
weep, do
you?

c.b

Hayatımda yapamadıklarıma baktığım zaman hala hiç bir şey yapamadığımı düşündüğüm çok oluyor. Güzel bir tatil düşüneyim mesela… Hala akdenizden öteye tatil yapmaya gidemedim. Tatil dediğim de, öyle spa’sı tam pansiyonu bile değil oysa. Yine de yapamadım. Bir Tokyo’yu fotoğraflardan ve google maps üzerinden ziyaret ettikten sonra, gidip “oss!” selamı veremedikten sonra tatil mi yapmış olurum hiç.

Bu Japonya belki 4 senedir takındı oldu ben de, interrail gibi her yaz sonu gidiyorum ama gitmek bir yana planınından öteye gidemedi hiç, hep lafta kaldı. Bu da bana kendime “hep laftasın” diye kızmama sebep oldu. Gönül ister ki bahanem maddi olanaksızlıklar olsun. Ama o da olamadı, hep birileri “şu sigarayı bıraksan şimdiye 2 kere gidip gelmiştin” tarzında yaklaştı, tiksindim. “Onlar ingilizce bilmiyor ki” dediler, sanki çok umrumdaymış gibi. Gerçekten umrumda mı? Ben hep şöyle bir hayal kuruyordum oysa; indim, yerleştim ve attım kendimi sokaklara. Elimde harita (bu işin edebiyat kısmı, navigasyon diye bir şey var) adım adım gezmek bana yetecekti. Okuduklarımdan ziyade aylak aylak gezmek. Amaçsızca, şuursuzca. Herkesin yüzüne bakıp sırıtmak, alkol almadan (durabilirsem) sarhoş olmak buydu belki. Hem de uçakta öğrendiğin toplasan elli kelimeyi geçmeyecek japoncanla.

Sadece tatilde değildi belki, adam gibi İstanbul’u bile gezemedim nüfus cüzdanında doğum yeri olarak yazmasına rağmen. En son 5 sene önce kız kulesinde bir akşam bira içmişimdir, hala onu anlatırır dururum eşe dosta marifetmiş gibi. Sonra da “paran varsa İstanbul güzel abi” derim, hiç değiştirmeden bu sıralamayı. Sonra da “İzmir’de yaşamak güzel, dertsiz tasasız” diyip biter zaten bu sohbet, sonraki cümle hiç gelmeden.

Nasıl bir yaşam sürüyoruz ki? Yok, bu o neden yaşıyorum nedenselliğinden biraz farklı, klasik ev almak için mi araba almak için mi serzenişi. Lost’ta bir avuç adamın kurtulmasını dilerken kendimiz hiç kurtulamayacak mıyız bu adadan? diye düşünmek belki de. Bütün yaşamlarımız ve hayallerimiz 40’ından sonrasına dayalı değil mi? Onun dışında yaptığımız senede 3-5 kaçamak.

Tiyatroya en son ne zaman gittim diye soruyorum kendime. Bir şey anlayacağımdan, kültüre doyacağımdan değil bu soru. Püromu yakıp “göndermeleri şöyleydi” diye tartışmakta değil amacım sonunda. Sadece eğlenmek için, vakit geçirmek için. Ya da işin aslı, sadece gitmek istediğim için. Ama yok, öyle bir alıştım ki imkanım olsa aXXo ripi çıkınca indirip izlerim değil mi?

Daha 23’ümde sıkmadı mı siyaset konuşmak ya da bu memleketi yaşımın 10 katı kadar kurtarmak. Bunun sıkıntısını dile getirince apolitize olmakla suçlanmak, gemiyi terk eden etiketini kalbimin üstünde yaka kartı gibi afilli bir şekilde taşımak. O da yetti yetmesine de, artık bunları görmek dahi sıkıntıya sokuyor beni. Bundan kaçış olmadığının farkında olacak kadar da gözlerim açık, artık ekşi sözlükte emrah diyalogları da dönmüyor çünkü. Bütün sol taraf siyaset dolu, dayanamıyor katılıyorsun bir süre sonra. Herkesin bir fikri var, düşüncesi var. Kaçış yok bundan…

Müzik diyorsun siyasetten kaçmak derken. Tatil yapamıyorum, Japonya’ya gidemiyorum, siyasetten kaçamıyorum bari diyorsun müzik dinleyeyim. Onda da benim gibi takıntılı bir pisliksen aynı şeyleri dinliyorsun çoğu zaman. Onlardan da bazıları siyasi mesaj kaygısında, sanatçılar ya. Duyarlılar da aynı zamanda. Tek kaçamağım buyken, bunda da bırakmıyorlar yakanı. Duman diyorlar mesela, Rezil parçasında hakaret ediyor. Etrafında bunu söyleyen insan olmasa da mailinin gelmesi bile yine öf dedirtiyor. Sadece öf’de değil de, biraz da küfür ettiriyor olabilir. Siyaset, kurtulamadınız şundan.

Benim için tatilde dinlenmek ayaklarımı uzatıp varsa sevdiğim kitabı ya da dergiyi okumaktır diye düşünüyorum. Hatta olursa bi tane de laptop, ama msn messenger için değil sadece kitapta görüpte anlamını bilmediğin kelimelerin anlamını öğrenmen için. Bunu yaparken kırmızı şarap falan içmek değil, uludağ gazoz olsa o da keyif verir. Dışarıda gezilecek her yeri gezdiysem, bir cafede oturup kahve içmekten ziyade yine ayaklarımı uzatıp şirinler’i reklamsız izlemek benim için daha kıymetli. Şirinler yoksa tom ve jerry’de olur, sevimli kahramanlarda. Çünkü o sırada kafanda bir şey kurmazsın, düşünmezsin, çok düşündüğün için değil bunu yapman tamamen hipnotize olmak belki. Bitince tekrar dönersin dengesiz haline, işte o zaman hadi gidelim bir cafeye diyebilirsin pek tabii ki.

Saçmalamaktır aynı bu şekilde, düşünmezsin o an ne yazdığını ya hani. İşte bunun gibi, spontane çıkar her kelime klavyenden ekranına. Bu bana keyif verir, sevdiğim beyin tatili budur.

Sanırım benim çok uzun süredir bir tatile ihtiyacım var, ama bu yaz sonu gidiyorum Tokyoya! (+1)

Burada kesmeliyim diye düşündüm, yoksa ipin ucu kaçıyor yine. Güzel yaşam, hayaller, araba derken döndük yine Tokyo’ya. Şu sıralar kafamı toparlama sorunum var, zaten her şey ortada. Bu yazıda bana eşlik eden biricik Radiohead’e, başlıkta yardımcı oldukları için tekrar teşekkür ediyorum.

Nice dream, nice dream…

Şu giriş paragrafını tamamladım ya, ondan sonrası çok rahat. Ne yazmam gerektiğinin, ne düşündüğümün, neyi umursadığımın bir önemi kalmıyor yazarken. Herhangi bir edebi kural ya da kıstası da önemsemiyorsan işte o an başlıyor o garip hazzı almak. Endorfin gibi, kafein gibi, nikotin gibi. Buna da bağımlı bu bünye.

…

Yine bir gün eve giderken aklıma geldi. Ya dedim, her sohbeti açıldığında insanlara blog açmayı öneriyorsun. Tasarımcıysa portfolyosunu yapmasını öneriyorsun. Daha yirmili yaşların başında sen nasihat verme delisi oldun, ama uygulamıyorsun. Biri sorarsa nasıl izah edeceksin? Edemezdim. Çeliştim yine kendimle. Sonra dedim ki, eve girip bilgisayarı açtığında yap artık bir tasarım, yine kıstas ve uyum önemseme. Kolay olsun, renkleri sevdiğin gibi olsun. “İstediğin gibi olsun” Bu sefer taslaklarda kalmasın ama, ayda 1 yazı yazsan da bir blog aç artık. Sembolik olsa da aç artık, yazı yok derlerse meşgulum dersin biter. Ama aç yani, kaldır kıçını.

Yaptım bir şeyler, hatta o gece uyumadım sanırım. Yaptım,  beğenmedim sildim. Bi tanesini hakikaten beğendim sonra. Ertesi gün söyledim eşe dosta, nasıl olmuş diye? Değiştirdik bazı yerlerini, kafamda tamamı oturmuştu. Sağolsun Sevban‘da inanılmaz destek verdi, wordpress temeline oturttuk bu işi. Artık neler yazacağımı düşünüyordum. Onlar da hazırdı aslında.

Malzemeden bol ne var?

Gerek internette olup bitenler, gerek sosyal medya balonu ve gerçeği (bak bundan güzel yazı dizisi çıkar), diziler ve dizilerdeki karekterlerin analizleri, tasarım ve tabii ki markalar ve hataları. Bunlar ilk aklıma gelenler, hakkında çok şey söylenecek olanlar.

Şimdilik müsaade istiyorum. Daha çok görüşeceğiz, bu sefer daha güzel olacak.

umut diye biri